Afscheid van Exit
Kijk hier naar de docu van Cineac Muziek over Exit
Twee jaar heb ik keihard gewerkt om Exit een succes te maken. Maar nu ben ik er klaar mee.
Niet met het podium, het mooiste en intiemste podium van Nederland.
Niet met de bands die er optreden; nieuwe en heel vaak uiterst opwindende acts afgewisseld met al wat bekendere lokale bands en af en toe een (buitenlandse) headliner waar je van gaat springen. Headliners die niet zelden hun enige Nederlandse show in Exit geven.
Ik zal nooit genoeg krijgen van de bezoekers van Exit; echte muziekliefhebbers, die niet zoals in andere zalen naar optredens komen om zelf gezien te worden, maar komen om hun honger naar nieuwe en opwindende muziek te stillen.
En ik zal ook nooit genoeg krijgen van het personeel en de vrijwilligers die Exit al die tijd overeind hebben gehouden, zonder morren de gekste uren bijna gratis voor dit podium draaiden en met tomeloos enthousiasme voor deze tent werken. Ik zal altijd warme gevoelens voor deze mensen blijven houden en ik weet ook zeker dat ik met velen van hen ooit weer samen zal werken.
Het is de manier waarop het bestuur van de Stichting Exit Live Stage dit podium meent te moeten controleren dat me heeft doen besluiten om na twee jaar vechten tegen de bierkaai de handdoek in de ring te gooien.
Er valt met deze mensen niet te communiceren. Er valt niet te mee te onderhandelen. Niets aan het verstand praten. Niets te eisen wat je rechten als werknemer betreft. Het bestuur van Exit is niet transparant en het kan niet tegen kritiek.
Bovengenoemde kwaliteiten zijn je als bestuurder van een stichting m.i. toch wel onontbeerlijk.
Het bestuur van Exit heeft eisen aan de verlenging van mijn contract verbonden waar ik niet mee kan leven. Het is ronduit schandalig om iemand die een burn-out heeft ondervonden omdat hij te hard heeft gewerkt voor straf een half jaar contract ipv een jaarcontract aan te bieden. Als bestuur hoor je het personeel te motiveren en niet met korter lopende werkcontracten afstraffen als ze overspannen raken.
Verder word ik er erg moe van om steeds bands en leveranciers te woord te moeten staan die niet op tijd betaald worden. Als er een cashflow probleem is kan je als bestuur gemakkelijk zorgen dat dit niet op je leveranciers wordt afgewenteld door een doorlopend krediet af te sluiten. Ook is het wel zo slim dat als er niet op tijd betaald kan worden dat als penningmeester aan de zakelijk leider en programmeur te melden. Die kunnen dan vóór een crediteur gaat klagen de situatie uitleggen. Dat helpt de reputatie van het podium, maar ook die van de programmeur, goed te houden.
Ik was het ook zat om beleid waar ik zelf helemaal niet achter sta uit te blijven voeren.
Ik vind dat als je als podium meer bezoekers wilt trekken je de toegangsprijzen niet moet verhogen. Je moet altijd goodwill aan bezoekers en zeker vaste bezoekers kunnen tonen en al helemaal aan de bands.
Zonder op details in te gaan zal ik de nieuwsgierigen onder jullie graag uit de doeken doen wat er zoal mis gaat in Exit. Je hoeft toch geen bolleboos te zijn om te weten dat bands die veel publiek trekken weten wat ze waard zijn en daarom een vaste gage vragen. Het bestuur wil echter dat de programmeur exclusief met deurdeals werkt. Als je slim onderhandeld als programmeur kan je er echter voor zorgen dat er al winst aan de kaartverkoop blijft hangen voor het podium. Met een minder bekende band kan je echter beter een deal sluiten dat deze band een gedeelte van de baromzet krijgt en/of een kleine gage. Dan hoef je geen entree te heffen en komen er meer mensen. Mensen zijn best bereid om een onbekende band te komen zien maar niet als ze daar 7 euro entree voor moeten betalen. Voor 8 euro zie je n.l. in andee zalen een bekende band. Raadt een waar de meeste bezoekers in dit geval voor kiezen.
Dit basis principe snapt het bestuur van Exit niet.
De crux zit hem erin dat dit bestuur gevoel voor ondernemerschap ontbeert. Ondernemen is risico (durven) nemen. Soms ga je op je bek maar als je het goed doet haal je gemiddeld winst binnen. In deze tijd wordt je ook als stichting door subsidiënten als ‘cultureel ondernemer’bekeken en op zich is daar niets mis mee. Je moet als stichting ernaar streven met zo min mogelijk subsidie rond te komen.
Dat moet alleen niet ten kostte van je personeel (Exit betaald geen overuren uit en je kan ze ook niet in vrije tijd compenseren, dat is wettelijk helemaal niet mogelijk maar toch is het in dit geval zo). En het is ook niet nodig: Exit had m.i. winst kunnen draaien in dit jaar
Er is vreselijk veel behoefte aan podia als Exit en dat merken we ook. Exit trok 2500 man meer bezoekers in 2010 dan in 2009. We doen het dus helemaal niet slecht.
In alle jaarlijstjes op muzieksites prijken echter namen die in Exit optraden. Deze bands haalden niet altijd veel publiek binnen maar bewezen wel tot het landelijke toptalent te behoren. Exit is een tent waar je deze bands voor het eerst ziet. Een goede marketing medewerker kan daar zeker wat mee.
Maar hoe is het mogelijk dat Exit desondanks 25000 euro tekort heeft? Hetzelfde tekort als in 2009! En hoe is het mogelijk dat ondergetekende als zakelijk en artistiek leider van het bestuur geen inzicht krijgt in waar deze tekorten precies zitten? Ik weet dat het bestuur twee werknemers eruit heeft gewerkt en dat veel geld aan afkoopsommen en doorbetaald salaris heeft gekost. Maar geen 25000 euro.
Ik ben in februari 2009 door de Stichting Exit Live Stage aangenomen als artistiek en zakelijk leider. Voor 24 uur per week. Je hoeft geen arbeidsdeskundige te zijn om in te zien dat 24 uur per week nogal krap is om een podium te besturen. Dat werd nog een tandje erger toen Mark Beljon, de bedrijfsleider en ex eigenaar van het podium ontslag nam. Ik moest hem gelijk geven dat dit bestuur werkelijk geen idee had van waar het mee bezig was maar toentertijd was ik ervan overtuigd dat de goede wil bij dit bestuur aanwezig was en dat de bestuurders snel dingen zouden inzien en leren. Mark Beljon geloofde daar niet in. Twee jaar later moet ik hem helemaal gelijk geven en heeft hij recht op mijn oprechte excuses; Mark, je had gelijk. Deze mensen zijn geen knip voor hun neus waard en werken Exit alleen maar richting de afgrond.
Na heb vertrek van Mark werd er een voor 24 uur head of bar aangesteld. Mark stond echter voor 40 uur op de loonlijst. Ondergetekende kreeg alle bedrijfsleider taken van Mark toebedeeld maar geen extra uren op de loonlijst. Misschien naïef , maar ik ging er vanuit dat deze situatie alleen voor een beginperiode zou gelden en dat zodra mijn jaarcontract verlengd werd ik voor 40 uur op de loonlijst zou komen. Niets was minder waar. Na een moeilijk eerste jaar waarin Exit langzaam omhoog krabbelde had de stichting een begrotingstekort en werd mij op een botte manier kenbaar gemaakt dat ik geen extra uren op de loonlijst kreeg.
Men wilde zich bij de gemeente niet hardmaken voor meer subsidie alsof de stichting niet desondanks kan beslissen de belangrijkste werknemer op wie de hele tent drijft meer uit te gaan betalen simpelweg omdat hij deze uren nu eenmaal maakt.
Exit verdiend beter dan dit samenraapsel van een bestuur. Wat doen mensen zonder voeling met de muziekscène in dit bestuur? Wat doet een penningmeester die geen opening van zaken geeft in het bestuur? Wat doet een voorzitster die zo weinig know how heeft da ze niets zelfstandig durft te beslissen in een bestuur? Wat doet een bestuurslid die Exit in een tweede Ro-town wil veranderen in het bestuur? Wat doet een bestuurslid dat het entreegeld met 2 euro verhoogd om het begrotingstekort van Exit te dekken in het bestuur?
Exit moet een nieuw bestuur bestaande uit mensen met ervaring in de muziekindustrie krijgen. Mensen die niet door de zakelijk en artistiek leider uitgelegd hoeven te krijgen hoe de dingen in de muziekscène werken.
Ik houd me aanbevolen om onder een nieuw bestuur met Exit door te gaan. Maar met deze malloten wil ik nooit weer samenwerken.
Leen Steen